46e EDITIE / 28e KEER IN LANDGRAAF
2015 Updated 9 juni 2015
Datum: 12 t/m 14 juni 2015
Acts: zie programma  Info voor Landgraaf bezoekers

Locatie: Megaland Landgraaf / Kaart van gebied rond Pinkpop met afgezette gebieden, parkeerplaatsen en campings

Entree: 3 dagen met camping kost dit jaar € 180,00. losse dagkaart kost € 95,00 (v.v. prijzen incl. € 5,00 servicekosten).
De start van de voorverkoop staat gepland op zaterdag 28 februari 2015. o.v.
Bestel je kaartjes via internet in Nederland, Koop je kaartje in ieder geval NIET hier.
Buro Pinkpop steunt de strijd tegen het doorverkopen van kaarten tegen woekerprijzen via de actie: weet waar je koopt. Toch opgelicht, meldt dit hier

Weer: 't liefst heet, droog en zonnig
Toeschouwers: 70.000 totaal

Presentatie: Giel Beelen, Eric Corton en Marco Roelofs

BELANGRIJKE OPROEP:
Heb jij als pinkpopbezoeker mooie foto's gemaakt van de bands en artiesten,
en wil jij dat deze vereeuwigd worden op deze website verzoek ik je om op te nemen
BELANGRIJKE OPROEP!!!

Opwarmen  Statistieken  Veel online videoclips  Veel foto's  Pinkpop foto's  NPO Cultura  Setlists  Pinkpop App 2015


Festival verslag
Ja, Robbie Williams is - ook al blijken zijn vocale prestaties matig - een meesterentertainer, maar Frank Turner weet ondanks zijn minder bekende naam ook prima hoe hij een publiek aan zijn voeten kan krijgen. De punkachtige songs van de Britse singer-songwriter zitten vol hooks en hij speelt ze met dezelfde aanstekelijke energie als die van Bruce Springsteen. Turner blijkt een perfecte keuze voor de opening van de Main Stage op deze laatste Pinkpopdag. Een poging om in het Nederlands te zingen zorgt voor wat hilariteit in zijn set en de refreinen van onder meer Recovery en Glory Hallelujah krijg je de rest van de dag niet meer uit je hoofd. “There is no God”, klinkt het in die laatste. Waarschijnlijk is dat precies wat veel Pinkpopgangers dachten toen ze hoorden dat het optreden van Foo Fighters geannuleerd moest worden. Om het een beetje goed te maken, zet Turner nog even de Foos-hit Everlong in. Opnieuw een meesterzet van deze innemende folkpunkzanger. (door Dominique van der Geld)

Als naam is Foo Fighters natuurlijk zo goed als onvervangbaar op je festival, maar door Triggerfinger in te vliegen heeft Pinkpop in ieder geval toch nog eenzelfde portie hardrock op het hoofdpodium staan. Vanavond moeten de Belgen nog naar Groningen voor een optreden, maar de Main Stage sla je natuurlijk niet af. Het wordt een show zoals we die kennen van frontman Ruben Block en de zijnen: stoer gitaargegesel, uitgesponnen solo's en een drumsolo hier en daar. Triggerfinger maakt het zichzelf echter niet gemakkelijk door veel relatief onbekend werk te spelen. Het publiek gaat echter goed mee, dankzij het charisma van Block. En godsamme, wat een briljante gitarist is het ook. Triggerfinger blaast de teleurstelling van het afzeggen van de hoofdact vandaag redelijk weg. (door Paul Gersene)

Ja, daar prijkt je naar ineens bovenaan het Pinkpop-affiche. Door het afzeggen van Foo Fighters is Pharrell gepromoveerd tot afsluiter van de zondag. Niet dat de zanger/rapper daar zenuwachtig van wordt. Hem lijkt het sowieso allemaal niet veel te kunnen schelen, aangezien hij het publiek begroet met 'hello Amsterdam'. Ach, kan ons het wat schelen: als je zo veel hits gescoord hebt als deze meneer, kun je er de donder op zeggen dat je op een gegeven moment wat wereldvreemd wordt. En al die hits komen voorbij: van zijn recente krakers Happy en Lucky tot oud N.E.R.D.-werk en productiewerk als Drop It Like It's Hot van Snoop Dogg. Goed, het is allemaal wel erg gladjes en je hebt eerder het idee dat je naar een musical zit te kijken dan naar een optreden, maar op de weg naar huis zitten we toch weer met dat ene deuntje in ons hoofd. (door Paul Gersene)

Bron: lfl door Dominique van der Geld, Paul Gersen en Esmee de Gooyer


Urbanus & De Fanfaar
Van Tollembeek tot Pinkpop: "Dit is Urbanus met ballen"
Geen Foo Fighters op Pinkpop, wel Urbanus. De 'jeugdheld uit België' trakteerde het festival in een barstensvolle tent op stevige lolrock en liet de punker in zich de vrije loop. "Dave Grohl heeft afgebeld omdat hij zijn been heeft gebroken. Wat een mietje. Ik heb ook een nagel gebroken, maar ik sta hier wél."

"Onze pa komt direct, hij is zijn kiekens eten gaan geven. In zijn schoon kleren." Dochter en kersvers tourmanager Liesa draait lachend met de ogen. Het is 6.30 uur 's ochtends en op het erf van Urbanus in Tollembeek wemelt het van de drukte. Leden van De Fanfaar, de band waarmee Urbain de festivalzomer tegemoettreedt, laden de bus in. De komiek oogt ontspannen. De eerste grap is meteen een goeie. Iedereen lacht. Dit is een grote dag.

"Stress heb ik niet, nee", klinkt het even later aan de keukentafel bij een kop koffie. "Omdat ik voel dat ik in vorm ben. Het enige wat me kan overkomen, is dat de tent niet volloopt." Zijn ogen glinsteren. "Al ben ik wel dankbaar voor de uitnodiging. Ik heb wel eens met de Heideroosjes op Pinkpop en met Zita Swoon op Dranouter gespeeld, maar dit is toch iets anders. Die mannen van de Fanfaar gaan stévig. Dit is geen kleinkunstrock. Wel Urbanus met ballen."
Bron:
Het Laatste Nieuws 15 juni 2015 door redactie



Kitty, Daisy & Lewis
Het nummer: Halverwege de set warmt de familie gelukkig nog een beetje op. Daisy, in een zilverkleurige, met slangen gedecoreerde catsuit, is duidelijk de brutaalste van de drie. 'Het volgende nummer is voor alle vrouwen die sterk in hun schoenen moeten staan als ze uitgaan en klootzakken in hun kont knijpen.' 'Whenever You See Me' is een onbevreesd sixties-anthem, voortgedreven door een kwade, dreunende piano. Daisy wordt zelf ook een beetje boos. Dat vuur is van grote toegevoegde waarde voor de performance. Ze waagt zich zelfs aan een dansje, en ook haar bandleden komen wat meer los.

Het moment: De grote katalysator van dit collectieve opwarmen, zowel op het podium als in het publiek, is de opkomt van gastmuzikant Eddie Thornton. Thornton, beter bekend als 'Tan Tan', is een trompettist uit Jamaica die gespeeld heeft voor iedereen van Lee 'Scratch' Perry tot The Small Faces en Lily Allen tot The Beatles. Het is een beetje een eigenzinnige figuur: hij schreeuwt vol enthousiasme in de microfoon, roept meerdere malen een welgemeend 'I love you!' en beloont de reactie van het publiek met kusgeluidjes. Toch is hij stiekem een betere entertainer dan de rest van de band bij elkaar. Gelukkig laten Kitty, Daisy & Lewis zich door Tan Tan een beetje ontdooien.

Oook opmerkelijk: 'Wie heeft er allemaal geen actie in bed gezien gisteravond?' vraagt Daisy. Het publiek reageert nauwelijks. 'Durven jullie het soms niet te zeggen? Mij overkomt het best vaak. Het overkwam me zelfs gisteravond! Daar gaat het volgende nummer over, het heet "No Action".' Best ongemakkelijk als je met je ouders in een band zit.
Het publiek: Het trio komt op met jaren zeventig synthesizerhit 'Popcorn' als backing track, dus het oudere segment van het publiek krijgen ze direct mee. Ook de strakke glimmende pakjes van de zussen worden met gejoel ontvangen. Daarna blijkt echter dat het toch wel erg vroeg is. 'No sleeping! No sleeping!' roept Tan Tan, maar hoewel de toeschouwers het wel een paar keer proberen, dommelen ze telkens weer een beetje in. Dat draagt zeker bij aan de toch al enigszins aanwezige afstand tussen Kitty, Daisy & Lewis en het publiek.

Het oordeel: Kitty, Daisy & Lewis weten muzikaal best te vermaken op de vroege zondagmiddag. Alles steekt prima in elkaar en wordt strak maar enigszins futloos uitgevoerd. Sommige songs zijn wat gezapig, anderen onbekommerd catchy en dansbaar. Het komt vast beter tot z'n recht in een kleinere setting, waar ze misschien wat meer van die brutale kant durven laten zien. Vandaag was het met Kitty, Daisy & Lewis in elk geval prima wakker worden
Bron:
VPRO door Cécile van Wijnsberge


Frank Turner and the Sleeping Souls

The Deaf

Nick Mulvey

Typhoon

Triggerfinger
Triggerfinger krijgt liefde van Pinkpop
Ze moesten halsbrekende toeren uithalen om zondagmiddag in Landgraaf te kunnen zijn en vliegen direct daarna door naar Groningen voor een show die al gepland stond, maar dankzij Triggerfinger kreeg Pinkpop op de laatste dag toch de verwachte beukende gitaren. Pinkpop gaf de rockende zuiderburen daar een heleboel liefde voor terug.

Het Belgische rocktrio werd zaterdag last minute benaderd om het gat dat het gecancelde Foo Fighters in de programmering sloeg op te vullen. En dat vonden ze helemaal niet erg, zo bleek zondagmiddag. De invalact deed voor een stampvol veld niet onder voor de rest. Frontman Ruben Block: “Dames en heren, wij zijn Foo Fighters niet. Wij zijn Triggerfinger.” Waarop een daverend applaus opsteeg vanuit het publiek. “Dank u wel! Wij zijn heel blij om hier te zijn.” Block wenste vanaf het hoofdpodium zijn geblesseerde collega Dave Grohl een spoedig herstel toe.
Bron:
Nieuws.nl 14 juni 2015 door Novum / Video: HiDiHo



Peace

Oscar and the Wolf

Counting Crows

De Jeugd van Tegenwoordig

Pierce Brothers

Kovacs

Rise Against

One Republic
OneRepublic heeft de hits voor de YOLO generatie
Je kunt je best voorstellen dat die jongens van OneRepublic zichzelf bazen vinden. Ryan Tedder bijvoorbeeld draait stilletjes aan heel wat jaren mee aan de top. Hij schreef namelijk songs voor de groten der aarde, van Beyoncé tot Maroon 5 tot B.o.B. En ja, hij is ook de frontman van OneRepublic, de band die hij in 2002 oprichtte met gitarist Zach Filkins. Ze vormen nog altijd de kern van de band, die inmiddels drie albums uit heeft en steeds populairder wordt. Opmerkelijke aanwezige op het podium: een cellist met stylish broekscheur bij zijn knie, die midden op het podium mag zitten.

Het nummer: Filkins mag zijn kunsten tonen bij het lange intro van 'Counting Stars', een van de grootste hits van de band. Het wordt een soort Spaanse medley, die hij volgens Tedder op internet geleerd heeft. Grappig is dat, die gesuggereerde toegankelijkheid - anyone can do it - terwijl de band tegelijk zo ongelofelijk koketteert met zijn muzikaliteit. Het ziet er allemaal zo demonstratief soepel uit. Zo loopt Tedder op een gegeven moment over de rand van het drumpodium, om vervolgens zijn vingers precies op de piano ernaast te laten vallen. Zo soepel loopt ook het Spaanse gepriegel over in 'Counting Stars', een upbeat popsong met een optimistisch refrein. Technisch kan Tedder zichzelf af en toe niet helemaal bijhouden, maar hij legt de lat dan ook erg hoog. Het moet allemaal helder en correct klinken, ook na het vijftiende sprintje over de catwalk. Hij zou trouwens zo een broer kunnen zijn van Ben en Dan Saunders, maar dan wel het witte schaap van de familie.

Het moment: Eigenlijk staat de setlist vol pakkende popsongs voor de YOLO-generatie. In 'All The Right Moves' verschijnt een kinderkoor op het grote scherm. Het grote gebaar uit kleine mondjes. Even later horen we ze weer, en zetten ze de ware romantiek luister bij: 'If we only die once. I wanna die with you.' Aaaah. Maar het hardst gaan de mensen hier op 'Apologize', een ballad van het debuutalbum die pas een hit werd toen Timbaland ermee aan de haal ging. Het was het eerste grote succes van OneRepublic, en hier zo te zien het meest bekend. Tedder speelt het zelf op de piano, bijgestaan door niet meer dan cello. Het is een breekpunt in de set.

Ook opmerkelijk: Zo'n nummer als 'Counting Stars' schreeuwt om een remix van Kygo of Avicii. In het slotnummer van de set krijgen we daadwerkelijk de EDM die de rest van de set steeds op de loer ligt. 'I Lose Myself' is het bekendst in de remix van de Zweedse producer Alesso, en zijn versie dient hier als uitbundige uitsmijter. Inclusief het bijbehorende confettikanon en lanceringsgeluiden.
Het publiek: Rock is dood, zeggen ze. Nou ja, niet op Pinkpop natuurlijk, hier heerst rouw vanwege het afzeggen van Foo Fighters. Maar toch: ook hier is het niet makkelijk om een nieuwe generatie grote rockbands te vinden. De zanger van Rise Against verwonderde zich er vanmiddag nog over. 'We hebben hier even rondgelopen. Blijkbaar zijn er geen in het zwart geklede bands meer die een uur tegen het publiek staan te schreeuwen', zei hij. Dat klopt inderdaad. Wat vinden de mensen dan wel massaal leuk? Nou ja, dit dus. Transparante popmuziek, geschoeid op Amerikaanse hitleest en ontdaan van elk gevoel voor tegencultuur. Gisteren trokken Magic!, Sheppard en vooral The Script heel veel publiek, nu worden de hits van Ryan Tedder tot ver op het veld meegezongen. Opvallend genoeg ook door mannen met baarden en tattoos.

Het oordeel: Of we het nu leuk vinden of niet, dit soort mainstream pop heeft een plek veroverd op Pinkpop. Nu is er op zich niet veel mis met mainstream, ook niet met pop. Kijk maar hoe wij bij 3voor12 zaterdagavond massaal in katzwijm lagen bij Robbie Williams. De oude charmeur kwam zelfs weg met uber Top 2000 classic 'Bohemian Rhapsody'. Maar Williams deed dat met humor, zelfrelativering en ondeugende fratsen. Bij OneRepublic niets van dat alles. Ryan Tedder is een prototype knappe jongen, maar het charisma van een echte ster heeft hij niet. Als we dan toch mainstream gaan met zijn allen, laten we dan de spannende, vooruitstrevende namen uit de popmuziek naar Landgraaf lokken. Vlak buiten het voorvak bij OneRepublic staat iemand met op haar shirt de tekst: 'Normal people scare me'. Ons ook. Let the freaks back in!
Bron:
VPRO door Atze de Vrieze


Ewert and the Two Dragons

Fiddler's Green

Placebo
Pinkpop: Placebo weigert te vergrijzen
We zitten al diep in de set, maar dan doen Molko en co. er een schepje bovenop: 'Special K' is vooral scherper en feller dan het voorgaande en refrein 'Gravity, no escaping gravity' is uitstekend meezingbaar. Maar Molko is niet tevreden over het effect: 'Come on!' Met die aanmoediging gaat het publiek klappend en zingend mee. Het sterkste deel van de set is aangebroken, zoveel is duidelijk als de band vervolgt met '(See You At) The Bitter End'.
Het moment: 'Meds' begint ingetogen en spannend en knalt dan van het podium. Heerlijk. Het titelnummer van het vorige album is een mooie track, die veel verschuldigd is aan de vocalen van Alison Mosshart (The Kills), die hier door de violiste/toetseniste passend ingevuld worden. Molko laat het stilvallen en wacht, uitdagend rondkijkend, tot applaus en gejoel komt. En ja, dan komt het ook.

Ook opmerkelijk: Kate Bush-nummer 'Running Up That Hill (Deal With God)' krijgt ook een fijne uitvoering tegen het einde van de set. Veel tempowisselingen, qua spanningsopbouw ondersteund door de lichtshow, en wederom de stem van de violiste.

Het publiek: In bijna net zo grote getale opgekomen als bij Counting Crows, maar gelukkig iets uitbundiger. Maar niet voor niets heeft Molko het gevoel dat hij extra moet werken om ze erbij te betrekken, het is misschien wel het verhaal van Pinkpop 2015; maar wat een ingedutte bedoening weer mensen. Uitgezonderd het centrale stenen deel voor het podium lijkt iedereen het toch vooral weer gezellig met elkaar te hebben. Natuurlijk, het is ook belangrijk om te overleggen hoe je je bonnen op krijgt en of je nu naar huis gaat of...

Het oordeel: Placebo doet al ruim vijftien jaar hetzelfde: androgyne rock vol van pathos serveren. Het jongste album is niet het meest relevante, maar de band heeft live wel een bepaald niveau bereikt en weet dat goed vast te houden. Een song als 'Every You Every Me' of de uitstekende, stevige afsluiter 'Infra-Red' klinken nog altijd getormenteerd en gedesillusioneerd en Molko's stem blijft karakteristiek en boeiend. Het is dat de camera af en toe inzoomt op diens kop, anders zou je misschien niet beseffen dat 'Black-Eyed' en 'Special K' alweer vijftien jaar oud zijn en dat die fascinerende gedachtewereld normaal gesproken niet matcht met het leven van een veertigjarige. Al met al een prima show met weinig uitschieters of verrassingen. Terwijl Brian een noisy outro bouwt met de effectenbak loopt het veld leeg. Naar Pharrell, of was Placebo voor hen toch de headliner?
Bron:
VPRO door Ingmar Griffioen


Willie Wartaal & Doppelgang

Pharrell Williams
Foo Fighters-frontman Dave Grohl brak dit weekend in Zweden zijn been en dus moest de band hun optreden op het festival in Landgraaf afzeggen. Voor de afsluitende act van de Foo Fighters was twee uur tijd ingepland, die nu opgevuld moest worden door Pharrell. De Happy-zanger had echter slechts 60 minuten ingeruimd voor zijn oorspronkelijke optreden en moest zijn show dus flink oprekken, die uiteindelijk anderhalf uur heeft geduurd.

Pinkpop in Amsterdam?
Voor het eerst mocht Pinkpop dit jaar alle drie de avonden om middernacht eindigen, maar Pharrell was om half twaalf al van het podium verdwenen. Hij kreeg kritiek over zich heen omdat hij bij aanvang van zijn optreden riep: "Pinkpop, Amsterdam!", iets wat uiteraard niet zo lekker viel bij de Landgraaf-gangers. Toch waren de reacties op zijn concert goed: hij maakte er een echte show van met bekende liedjes, hits uit zijn N.E.R.D.-tijd en dansbare nummers, terwijl hij geflankeerd werd door een leger aan danseressen en zangeressen!