46e EDITIE / 28e KEER IN LANDGRAAF
2015 Updated 17 juni 2015
Datum: 12 t/m 14 juni 2015
Acts: zie programma  Info voor Landgraaf bezoekers

Locatie: Megaland Landgraaf / Kaart van gebied rond Pinkpop met afgezette gebieden, parkeerplaatsen en campings

Entree: 3 dagen met camping kost dit jaar € 180,00. losse dagkaart kost € 95,00 (v.v. prijzen incl. € 5,00 servicekosten).
De start van de voorverkoop staat gepland op zaterdag 28 februari 2015. o.v.
Bestel je kaartjes via internet in Nederland, Koop je kaartje in ieder geval NIET hier.
Buro Pinkpop steunt de strijd tegen het doorverkopen van kaarten tegen woekerprijzen via de actie: weet waar je koopt. Toch opgelicht, meldt dit hier

Weer: 't begon warm en droog daarna noodweer, maar later droog en warm
Toeschouwers: 55.000 totaal

Presentatie: Giel Beelen, Eric Corton en Marco Roelofs

BELANGRIJKE OPROEP:
Heb jij als pinkpopbezoeker mooie foto's gemaakt van de bands en artiesten,
en wil jij dat deze vereeuwigd worden op deze website verzoek ik je om op te nemen
BELANGRIJKE OPROEP!!!

Opwarmen  Statistieken  Veel online videoclips  Veel foto's  Pinkpop foto's  NPO Cultura  Setlists  Pinkpop App 2015


Festival verslag
Het blijven eigenzinnige gasten, de mannen van Faith No More. Waar de meeste reüniebands festivals aangrijpen om er een flinke greatest hits-show van te maken, spelen de Amerikanen vandaag juist heel veel werk van het onlangs verschenen Sol Invictus: hun eerste studioplaat in achttien jaar. Het album verraste in positieve zin, maar het blijft natuurlijk gewaagd om op een festival op Pinkpop je set op te bouwen met songs die nog niet in het collectieve geheugen zitten. Het is te danken aan de energie van zanger Mike Patton en de zijnen dat het op de 3FM Stage toch werkt. Man, wat heeft de band er zin in. Het podium is voor de gelegenheid omgebouwd tot een halve bloemenkraam, de heren zelf zijn, evenals de roadies, helemaal in het wit gestoken en meteen bij opener Motherfucker begint het gesleur en gegroove. Al vrij snel in de set komt prijsnummer Epic voorbij in een geweldig strakke uitvoering. Vanaf dat moment krijgt de overigens fantastisch zingende Patton een haast manische blik in zijn ogen en wordt alle schroom afgeworpen. Alleen die andere hit, de Commodores-cover Easy haalt het tempo een beetje uit het concert. Nee, dan liever de afsluiter Superhero, die qua epischheid met gemak kan wedijveren met de oude krakers. Dan is Patton overigens allang een keer in het publiek gesprongen en heeft hij de televisiecamera van de cameraman afgepakt. Ach, het blijft een maffe bende, dat Faith No More, maar wel in de goede zin des woords. (door Paul Gersen)

Rare fratsen hoef je niet bij de geoliede machine Elbow te verwachten. De band rond knuffelzanger Guy Garvey is naar Landgraaf getogen met een flink team strijkers en blazers en zorgt ervoor dat iedereen op het veld net even iets dichter bij elkaar gaat staan. Elbow heeft zich de kunst eigen gemaakt mooie breekbare liedjes die je toch met z'n allen mee kunt blèren af te wisselen met songs met een rauw randje. En hoewel het publiek er toch wat moeilijk in lijkt te komen - zou het met de immense regenbui eerder die middag te maken hebben? - speelt de band weergaloos. Hits als One Day Like This (vaak afsluiter, maar vandaag vroeg in de set) en Lippy Kids worden afgewisseld met moeilijker werk, waar het tweeluik Fly Boy Blue/Lunette en het aangrijpende My Sad Captains (beide van de laatste plaat) dikke hoogtepunten zijn. Als afsluiter Grounds For Divorce klinkt, zijn zelfs de meest cynische toeschouwers om. Garvey heeft dan al meerdere malen tijdens het concert gepeild hoe het ervoor staat met het publiek: “are you okay?” Nou, na het zien van zo'n optreden kan het zeker slechter. (door Paul Gersen)

Na een erg sterk begin doet Elbow ondergetekende gaandeweg toch een beetje gapen. En wie kan je dan beter weer helemaal wakker schudden dan Slash? De als altijd onder zijn iconische hoed en achter een zonnebril verscholen gitaargrootheid propt samen met Alter Bridge-zanger Myles Kennedy en begeleidingsband The Conspirators zoveel mogelijk oude en nieuwe favorieten in één uur. Maar ook al houden recentere nummers als World On Fire en The Dissident de aandacht uitstekend vast, het zijn vooral de klassiekers uit het Guns N' Roses-verleden van Slash (Sweet Child O' Mine, Paradise City) en Velvet Revolvers Slither die voorkomen dat er vanuit het veld net zo lauw gereageerd wordt als bij bepaalde nummers van Faith No More eerder op de dag. De gitaarsolo's van de meester eisen steeds de meeste aandacht op en waarschijnlijk kan op dit moment geen enkele beroemde vocalist zo goed overweg met het GN'R-materiaal als Myles Kennedy. Slash gaf onlangs in een interview aan een reünie van zijn oude band toch niet helemáál uit te sluiten, maar moet je dat willen als je al een zanger hebt die het oude werk tien keer beter kan dragen dan Axl nu? Wát een show! (door Dominique van der Geld)

LFL's co-hoofdredacteur Martin Cuppens is een groot liefhebber van de zeer populaire, stadiongeoriënteerde rock van Muse, maar ondergetekende geeft direct toe weinig op te hebben met het trio. Een soort Rush voor tienermeisjes, zo zag ik Matt Bellamy en de zijnen altijd. De songs zitten knap in elkaar, maar ik voel er - in ieder geval op plaat - weinig bij. Maar natuurlijk snap ik ook direct waarom duizenden mensen op het veld deze eerste headliner van Pinkpop 2015 zo in de armen sluiten. De mannen weten wel hoe ze een show spectaculair moeten maken, terwijl er op het podium niets verloren gaat van de instrumentale virtuositeit. Uiteraard brengt Muse het recente album Drones onder de aandacht en werkt de band oudere favorieten als Plug In Baby, Time Is Running Out (met een leuke knipoog naar Led Zeps Heartbreaker) en Uprising vakkundig af. En er ontstaat zowaar een kippenvelmoment wanneer Ennio Morricone's harmonicathema uit Once Upon A Time In The West klinkt, waarna er reusachtige zwarte ballonnen over het publiek heen stuiteren. Een fan zal ik nooit worden, maar het drietal sluit de eerste festivaldag op een ontegenzeggelijk indrukwekkende manier af. (door Dominique van der Geld)
Bron: lfl door Dominique van der Geld, Paul Gersen en Esmee de Gooyer / foto: Alex Vanhee


Jick Munro & The Amazing Laserbeams
De winnaar van de Nu of Nooit-bandcompetitie van 2015 is een Maastrichtse 'rock & folkband' met ook veel country, blues en Tex-Mex. Grofweg zou je kunnen spreken van een kruising tussen Rowwen Hèze, Pokey Lafarge en Mumford & Sons. Met een scheutje Kees van Hondt. Strak in het pak, inclusief bretels en een logo dat ook van een goedkoop whiskymerk had kunnen zijn. De bandleden meten zichzelf namen aan als Tommy 'Little Gun' Cooper of Luke 'The Ridge' McFarland. De retrosfeer zit er goed in.

Het nummer: Tussen alle grappen, grollen en hoempapa valt de song 'Abel' het meest op, juist omdat het een ingetogen folkliedje is waarin Jick Munro & The Amazing Laserbeams zich van hun serieuze kant laten zien. En dat doen ze best fraai, met zuivere harmonieën, getokkel op mandoline en banjo, de accordeon die de sound nog voller maakt en een goede bridge op precies de juiste plek in het nummer.

Het moment: Jick Munro & The Amazing Laserbeams kunnen als Nu of Nooit-winnaars rekenen op een enorme dosis goodwill van het publiek, maar het feestje écht van de grond krijgen met onbekende nummers is natuurlijk een moeilijke zaak. Gelukkig is daar Flogging Molly's 'Drunken Lullabies', Pinkpopklassieker bij uitstek, en de tent is al snel één grote pogo. Even eerder kwam Pokey Lafarge's 'La La Blues' al langs.

Die frontman Niels Vranken heeft het wel in zich. Hij zit er af en toe stevig naast, maar compenseert het met een goede, rauwe stem en bovendien blijkt hij ook al charismatisch genoeg om een grote tent als deze met zich mee te krijgen. Aan het eind krijgt hij als beloning alvast een bh naar zich toe gegooid.

Het publiek: Is al een beetje loom van de zon (halverwege komen de eerste natgeregende festivalgangers de tent in), drinkt de eerste biertjes voorzichtig weg, maar klapt uitbundig en schreeuwt alle 'yeeeeeeeeehaaaaaaas' uitbundig mee. Dat komt niet in de laatste plaats door de manier waarop Jick Munro de bezoekers vakkundig bespeelt: 'Het was altijd al een droom voor ons om op Pinkpop te spelen, dus we zijn wel een beetje zenuwachtig. MAAR HOE IS HET AAN DIE KANT!?' Uiteraard gejuich. Even later moeten links, rechts, en midden een spelletje doen wie het hardste 'Hey!' kan schreeuwen, steeds sneller achter elkaar. Een mild fascistisch tafereel is het resultaat, maar dat is vast onbedoeld.

Het oordeel: Er staan wat al te veel gezellige boerenfolknummers op de setlist als 'Drinking Song', een ode aan bier (maar niet te veel!) Toch hebben Jick Munro & The Amazing Laserbeams absoluut een aantal aanstekelijke nummers als 'Looks'. Ook al een ode, aan de wat minder mooie mensen in het publiek. Grappig gedaan, en de bassist mag zelfs een stukje scatten. Het feestje is van de grond, Jick Munro & The Amazing Laserbeams is een prima openingsband en een aardig uitgevoerde pastiche op oude Amerikaanse blues en folk. Niet minder, maar ook zeker nog niet meer.
Bron:
VPRO door Sjoerd Huismans


Shaka Ponk
De Franse groep lijkt een beetje uit de lucht te komen vallen. Niettemin deed Shaka Ponk ons land al aan voor Eurosonic 2015 (in 2013 zegden ze nog af), maar dat heeft niet echt voor een rimpeling in de poel van Europese talenten gezorgd. Waarom Shaka Ponk hier dan toch komt bovendrijven? De 'experimentele electro-punkrockers' mixen dus electro en punk met rock, funk en hiphop en ze zingen in Engels, Frans en Spaans. Live sluit het aanvankelijk wel goed aan bij de nogal lompe rapmetal van Body Count even ervoor. Verder heeft het een Skunk Anansie-kant (zeker dankzij de zangeres), doen ze een mopje reggae (matige Bob Marley-bewerking) en komt ook een vleugje La Pegatina en poppunk voorbij. Dat is veel, ja. De aap is een voornaam handelsmerk, de laatste twee albums (2014) zijn The White Pixel Ape en The Black Pixel Ape gedoopt, en hij is vandaag te zien op een in het decor gehangen led-scherm. En werkt behoorlijk op de lachspieren.

Het nummer: 'I'm Picky' komt in een redelijk goede uitvoering voorbij, maar slotnummer 'Morir Cantando' ('zingend sterven', van de laatste plaat) heeft het meest in zich. Na een plichtmatig intro (waarin frontman Frah het publiek uitroept tot de beste band in veertig jaar Pinkpop) komt een gezongen intro van zangeres Samaha Sam en knalt de band erin, de zanger pakt zijn momentjes, de geprojecteerde aap evenzeer, het publiek gaat redelijk mee en dan gaat Frah het publiek in om even later op de mensen te staan.
Het moment: De timing van Jan Smeets. Prachtige spanningsopbouw en bam: meteen die ontlading. Toen het een kwartier later ophield met regenen, noteerden we weer een moment.
Ook opmerkelijk: Deze boeking. En dat Shaka Ponk volgens Jan Smeets dé sensatie van Noorderslag was, ook al bedoelt hij Eurosonic.
Het publiek: Aanvankelijk is het 'schuilen waar je maar kunt schuilen'. Het regent de eerste tien minuten zo hard dat er geen andere optie is en de bas van de band naar verluidt kapot gaat. Als het droog is, staat het publiek duidelijk open voor Shaka Ponk, maar de band weet dat niet te verzilveren. Het is allemaal nogal veel en overweldigend, teveel een allegaartje om te beklijven of om zelfs maar hard op te feesten. 'Do you wanna jump again?' vraagt de frontman en oogst een dozijn handjes.
Het oordeel: Een concert van Shaka Ponk is een beetje Limp Bizkit meets Skunk Anansie meets Guano Apes meets La Pegatina, wat op zich een opmerkelijke combinatie is. Ze blinken echter niet uit in de stijlkeuzes. Die 'Get Up, Stand Up'-bewerking is echt het dieptepunt. Van de teksten ('I've got a boyfriend, a kind of superman, the kind of man you got to get in your bed' uit 'Sex Ball) moeten ze het ook niet hebben. Ze werken er heel hard voor, maar ook dit optreden zal niet de Nederlandse doorbraak betekenen. Daarvoor is de band echt te zwak en raken de Fransen hier te veel kant noch wal.
Bron:
VPRO 12 juni 2015 door Ingmar Griffioen / Video: Dany Orban


Body Count
Donder en bliksem kreeg Landgraaf nog niet over zich heen. Of het moet afkomstig geweest zijn van de loeiharde, ronduit gewelddadige openingsset van mister motherf*ing Ice-T en zijn Body Count. Is het toeval dat rapper Ice-T zich opnieuw gooit met Body Count en dat het jongste album Manslaughter heet net nu de hele wereld het politiegeweld in de VS bekritiseert? Het zou ons verbazen, maar het maakt in principe geen moer uit.

Pinkpop ontving de band met open armen en startte meteen een uit de kluiten gewassen moshpit. Veel beweging in het publiek dus, maar nog niet genoeg volgens de frontman. Met quotes als You're too soft en We all feel the pussification - vrij vertaald de vervrouwelijking - of society gaf de man regelmatig aan dat het voor hem allemaal nog flink wat potiger mocht. Al lijkt de rapper uit South Central L.A., die zijn snor op zo'n vreemde manier trimt dat hij er altijd kwaad uitziet, ook een zacht kantje te hebben. Hij zocht zijn jongste fan in het publiek, een 14-jarig meisje op de eerste rij, betuigde zijn respect omdat ze niet naar een Justin Bieber-concert aan het kijken was en stelde haar gerust voor de rest van haar leven. "Geen zorgen kind, niemand zal je ooit nog kwaad doen, want ze weten dat ik vanaf nu jouw nonkel T. ben", klonk het dreigend net voor de band Got Shit Get Shot aanvuurde.

De durvers die de moshpits bevolkten, zagen het graag gebeuren. Er zijn weinig bands die rap, zware gitaren en harde protestsongs Rage Against The Machine-gewijs met elkaar kunnen combineren, maar Body Count is er ongetwijfeld eentje van. Met loeiers als Body Count en KKK Bitch tot de nieuwste Manslaughter en uiteraard afsluiter Cop Killer stond de Pinkpopweide op geen moment stil.
En die maatschappijkritiek? Die zat er zeker in - 100 Americans have been killed by cops this year, tonight it's payback - en dat was maar goed ook, want net die kritiek gaf de boosheid die Body Count uitstraalt de geloofwaardigheid die ze nodig hebben.
Bron: Nieuwsblad 12 juni 2015 door Wim Jacobs / foto: Alex Vanhee


Coasts

Paloma Faith
De Engelse Paloma Faith verscheen in 2009 in beeld, toen soulpop door Amy Winehouse een grootse revival beleefde. Retrozangeressen Duffy en Pixie Lott maakten destijds ook handig van die golf gebruik, maar Faith is de enige die sindsdien relevant weet te blijven. Haar excentrieke verschijning en persoonlijkheid dragen daar ongetwijfeld aan bij. Faith heeft een prettig maf gevoel voor humor en is altijd stijlvol en extravagant gekleed, vandaag in een strakke zwarte jurk bedekt met glimmende krokodillenschubben en met een Brigitte Bardotsuikerspin op het hoofd. Samen met haar vijfkoppige band en drie dansende achtergrondzangeressen vormt het geheel een geweldig kloppend plaatje. Faiths stem is ontegenzeggelijk indrukwekkend; ze doet de acrobatische sprongen van laag naar hoog en van rauw naar zwoel moeiteloos lijken. Paloma Faith probeert geen tragische heldin te zijn zoals Winehouse dat was. In plaats daarvan gaat ze voor een luchtigere versie van soulpop, zoals meidengroepen als The Supremes en The Ronettes het deden. Toch mist er bij Faith iets essentieels dat alle voorgenoemde acts wel hadden: hele goede liedjes. Het blijft allemaal wat oppervlakkig en weinig dynamisch, en een geweldig poprefrein zit er niet per se tussen.

Het nummer: Het door Pharrell Williams geproduceerde 'Can't Rely On You' is in Nederland Faiths grootste recente hit, en het steekt met kop en schouders boven de rest van de set uit. Die typische minimalistisch-funky Pharrellbeat geeft haar stem volop de ruimte om te schitteren in James Browneske uithalen, en het nummer heeft wat veel van Faiths songs missen: een lekker refreintje. Het is een van de laatste nummers in de set, maar nu pas begint het publiek mee te bewegen.
Het moment: 'Ik houd ervan om naar andere muziek te luisteren als ik aan een nieuw album begin,' vertelt Faith halverwege de show. 'Ik wil niet steeds hetzelfde doen. Naar dit volgende nummer luister ik veel nu ik met mijn volgende album bezig ben, dus hierbij een voorproefje van hoe dat wellicht gaat klinken.' We zijn benieuwd; Faith laat zich tot dusver voornamelijk inspireren door gospel, soul en disco en dat brengt nog geen grote hits of favorieten voort, dus wellicht kan een nieuwe inspiratiebron daar verandering in brengen. Je gunt het de aimabele zangeres direct. Dan horen we de eerste tonen van 'Purple Haze', en we vrezen het ergste, maar Faith weet het nummer te benaderen met zowel oprechte passie als humor, en dat blijkt een gouden combinatie. 'Ik wil dat jullie allemaal geluid maken alsof je de liefde bedrijft,' grapt ze, waarna ze zich in een bloedserieus 'Oeh! Ah!' stort. Dit uitstapje van soul naar rock past haar goed, en ineens zijn we best nieuwsgierig naar dat volgende album.
Ook opmerkelijk: Paloma Faith staat in eigen land bekend als iemand die op politiek gebied geen blad voor de mond neemt, en ook vanavond laat ze haar socialistische opvattingen doorschemeren: 'Het spijt me dat ik jullie taal niet spreek, maar omdat jullie een beter onderwijssysteem hebben dan wij kunnen jullie mij gelukkig allemaal verstaan. Dus een applaus voor jullie onderwijssysteem! Jullie slaan bruggen tussen de wereldbevolking!'
Het publiek: Dat de tent voorafgaand aan de show al bomvol staat, heeft wellicht te maken met de enorme hoosbui die zich op dat moment buiten afspeelt. De grote hoeveelheid mensen vertaalt zich dan ook niet naar een bijzonder warm onthaal: de buitenste cirkel kijkt minder naar Faith, en meer naar buiten om te zien of het al droog is. Dat is het niet, en dus staat een deel van het publiek tot de enkels in het water of de modder - niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Meerdere malen probeert de zangeres aan te zetten tot dansen, maar buiten de binnenste cirkel gebeurt dat nauwelijks. Als het dan eindelijk opklaart, verlaat een aanzienlijk deel van het publiek de tent, maar ook het deel dat blijft staan, en zich dus blijkbaar amuseert, laat dat behalve op hit 'Can't Rely On You' nauwelijks merken. Wellicht heeft de opeenvolging van intense hitte en de regenbuien de fut er een beetje uitgehaald, maar de lauwe reactie is ook deels te wijten aan de weinig sterke songs die Faith ten gehore brengt.
Het oordeel: Paloma Faith zou fantastisch moeten zijn: ze ziet er prachtig uit, ze zingt goed, haar band is strak en ze komt ook nog eens grappig en oprecht over. Behalve enkele uitschieters als 'Can't Rely On You', het aardige disconummer 'Impossible Heart' en het met veel eigenwijze attitude gebrachte 'Ready For The Good Life', willen haar songs helaas niet bepaald beklijven. Door de collage van muzikale stijlen en de grote variatie in de kwaliteit van de songs is de set uiteindelijk wat onsamenhangend. Faith komt er wel mee weg, puur op kracht van haar stem en persoonlijkheid.
Bron: VPRO 12 juni 2015 door Cécile van Wijnsberge / foto: Alex Vanhee


Faith no More
Ondergetekende kwam pas schandalig laat, via de plaat King For A Day... Fool For A Lifetime uit 1995, met Faith No More in aanraking. En pas toen een vriendin me twee jaar later op Lowlands meetroonde naar de Alpha viel het kwartje. Daar voelde ik de passie en power van Mike Patton, sleepte de hard funk- en groovende band me volledig mee door vele hoogtepunten van het dat jaar verschenen Album Of The Year. Dat was alweer het zoveelste verrassend sterke album op rij en dat de band een jaar later opeens stopte was dan ook nog veel verrassender. In 2009 waren ze net zo plots en onverwacht weer terug, met de aankondiging van nieuw werk in jaren en weer een spot op Lowlands. Pas in 2011 spelen ze nieuwe nummers waaronder 'Matador'. Bepaald geen lichtvoetig werk, maar wel typisch FNM en ze staan dan ook op het net uitgekomen Sol Invictus, de eerste plaat in achttien jaar, die weer verrassend goed is.

Het nummer: 'Pinkpop, pretend it's a rockshow; put your hands up,' plaagt Patton. Dat werkt en hoe. Het is meteen tijd om de hard funkende meestertroef 'Epic' te trekken. 'Goud van oud' als 'Last Cup Of Sorrow', 'Ashes To Ashes', 'Midlife Crisis' en - vooruit - (Commodores-cover) 'Easy' dongen ook mee, maar 'Epic' kwam toch het meest episch van het podium vandaag. Dit is het moment waarop de band echt te groot lijkt voor de 3FM Stage. Damn.

Het moment: De regen lijkt even terug te keren en Faith No More zet 'Ashes To Ashes' in. Het prijsnummer van Album Of The Year (de laatste voor de break-up) krijgt in Landgraaf een machtige uitvoering en Patton besluit er een schepje bovenop te doen. Al zingend 'Smiiiiiiiiilin with the mouth of the ocean' snelt hij het publiek in voor een crowdsurf.
Ook opmerkelijk: Bij terugkeer besluit hij om de cameraman even te laten zien hoe het moet. Classic.
Het publiek: De weide voor de 3FM Stage staat zeldzaam volgelopen, mensen staren vol verwachting naar het podium. Je ziet Faith No More immers niet elk jaar voorbijkomen in Nederland. De set komt echter moeizaam op gang, na nieuw nummer 'Motherfucker' zakt het weg met 'From Out Of Nowhere' (The Real Thing, 1989) en 'Caffeine' (Angel Dust, 1992). Ook tegen het eind houden Patton en co. de bezoekers niet bij de strot. 'Separation Anxiety' en 'Matador' zijn pittige nieuwe nummers die, met veel breaks, veel kanten opvliegen. Na 'Ashes To Ashes' is jongste single Superhero wel een sterke afsluiter, maar in deze fase nog geen klantenbinder. En dus vervelen zelfs de mannen in Faith No More-shirts zich bij vlagen en loopt het veld langzaam leger.
Het oordeel: Dan kunnen wij wel roepen dat Faith No More een headlinerspot verdient en dat ze dan nog een blik opentrekken en dan wel afsluiten met 'We Care A Lot', maar dat is niet het hele verhaal. Dat leest meer als het relaas van een zeer eigenzinnige band. Een groep die op hun albums altijd schakelt tussen zeer meeslepende, grootse songs, bijna net zo meevoerende (power)ballades, hevig funkrockende snelle composities en vreemde, experimentele nummers. Dat doen ze live ook en dat is op een (breder geprogrammeerd) popfestival niet altijd de sleutel tot succes. Daarnaast vonden we het geheel wat te tam.
Bron: VPRO 13 juni 2015 door Ingmar Griffioen / foto: Alex Vanhee


George Ezra
Hij is vooral bekend van dat zonnige liedje Budapest, maar onder de grauwe wolken op Pinkpop komt de nuchtere Brit George Ezra niet echt goed tot zijn recht. Ezra is zo'n act die de pech heeft dat zijn doorbraaksingle zo vaak gedraaid is, dat alle daaropvolgende singles volledig ondergesneeuwd zijn. Met als gevolg dat de overige nummers van zijn eerste album Wanted On Voyage wat lauwtjes onthaald worden door het Pinkpop-publiek.

Maar ook de performance van Ezra zelf is er debet aan dat de menigte niet echt warm lijkt te lopen voor de sympathiek ogende zanger. Ezra zou gewoon je buurjongen kunnen zijn, in plaats van een popster met een wereldhit op zak. Met die alledaagse uitstraling mist hij overtuigingskracht.

Oude ziel Gelukkig beschikt hij over die kenmerkende stem, alsof een oude ziel in een jong lichaam schuilt, waarmee hij het publiek weet te raken. Zeker met het vandaag toepasselijke Did You Hear It Rain?, dat acappella van start gaat, komt zijn ware talent naar boven drijven.
Op een kleiner podium of onder een broeierig zonnetje was zijn show vast beter tot zijn recht gekomen, terwijl liedjes als Listen To The Man en Barcelona nu niet geheel overeind blijven. Hij moet het toch vooral hebben van Budapest, het enige nummer dat door het hele veld wordt meegezongen.
Bron: Nu.nl 12 juni 2015 door Pierre Oitmann / Video: Tim Goosen / foto: Alex Vanhee


Aurora

Gavin James
Gavin James heeft veel vertrouwen in zijn eigen podiumverschijning. Zijn debuutplaat is zowaar een live-album, iets wat veel artiesten na een paar jaar doen als een soort alternatieve Best Of. Voor James is het kennelijk een logisch voortvloeisel uit wat hij al jaren doet: de kroegen van Dublin plat spelen. Je ziet het hem wel doen hoor, in bruine tenten met lage plafonds, voor luidruchtig publiek dat genoeg in de olie is om open te staan voor zijn hartzeer. Pas later dit jaar moet een 'echt' debuutalbum verschijnen, waarvoor hij schijnbaar ook in de weer gaat met piano's en synths. Vandaag doet hij het old school, gewapend met drie akoestische gitaren.
Het nummer: In Nederland begon het succes begin dit jaar met 'The Book Of Love', een cover van de Amerikaanse indieband The Magnetic Fields. Het nummer werd rond Eurosonic uitgeroepen tot 3FM Megahit. In zijn eeuwige queeste naar artiesten die je met enkel hun stemgeluid het vocht op de ogen kunnen spelen, werd James door 'mister singer-songwriter' Giel Beelen op het schild gehesen. Hij bewaart zijn geleende hit vandaag zeker niet voor het laatst. Al halverwege pakken de koppels elkaar stevig bij de schouders vast. 'I love it when you sing to me. And you, you can sing me anything.'
Het moment: Een nummer later speelt James een stukje van uberklassieker 'What A Wonderful World'. Hij raspt zijn stem even en zet in: loepzuiver. Niet de bedoeling natuurlijk. Terug! Hij kucht nog eens en zet opnieuw in: met doorleefde Louis Armstrong klank. Raak. Je kunt het braampje in je keel best faken, maar de levenservaring die je nodig hebt voor echte levensmuziek natuurlijk niet. Nee, dan George Ezra, hier net op het hoofdpodium. Niet alleen kan die bogen op een veel indrukwekkender stem, hij durft ook nog eens te dromen van plekken waar ie nog nooit geweest is, in plaats van alleen maar te mijmeren over verloren jeugdvriendinnetjes. Gavin James zwelgt in zijn eigen onmacht en hoopt dat de vervulling van zijn verlangens vanzelf komt. 'I was dreaming that I was 22.' Nou jongen, nu ben je 23, en nu?
Ook opmerkelijk: Van een zelfverklaard podiumbeest zou je verwachten dat ie wel wat meer trucs in huis heeft dan die half geslaagde Louis Armstrong-flirt. Ja, een stukje sing-along probeert hij wel, maar daar blijft het bij. Er zijn echt mensen die het kunnen hoor, in hun eentje. Natuurlijk Ed Sheeran, maar ook die piepkleine Zweed met die grote stem, The Tallest Man On Earth, lukt het. En natuurlijk Passenger, ook bekend van zijn oersaaie muziek, maar hij pakte er zelfs het immense hoofdveld van Pinkpop mee in. Gavin James is niet meer dan een sul met een prima stem en elf min of meer dezelfde liedjes.
Het publiek: De meeste mensen weten wel dat het op dit moment niet hier gebeurt, maar aan de andere kant bij Faith No More. En ook de meeste mensen die hopen hier de nieuwe singer-songwriter-wereldster te ontdekken, druipen na een paar nummers gelouterd af. Het oordeel: Het boek van de liefde is lang en saai, zingt James in zijn Magnetic Fields-cover. Het is zo lijvig dat niemand het op kan tillen. En wie toch de moeite neemt het open te slaan, ziet niets dan onbeduidende feitjes en statistieken. En toch kiest Gavin James ervoor om ons pagina na pagina voor te lezen, kalverliefde na kalverliefde. Gaap.
Bron:
VPRO 12 juni 2015 door Atze de Vrieze


Slash feat. Myles Kennedy and The Conspirators
Je hebt in je jeugd doorgaans één of een handvol acts waar je zo idolaat van bent dat je alle platen hebt, die van a tot z kunt meebrullen (fonetisch, want je Engels is nog niet je van het), de posters tot op het plafond hangen en je moeder het embleem op je schooltas en jas moet naaien. Guns N Roses bracht bij schrijver dezes zo'n uitspatting teweeg. En hoewel Axl 'Ik maak ruzie met iedereen' Rose al lang geleden hard van dat voetstuk getuimeld is, heeft Slash toch altijd die iconische status vast weten te houden. Toch een beetje speciaal dus dat de gitarist met de karakteristieke hoed, haardos en zonnebril hier op Pinkpop staat, ook al betreft het niet het hoofdpodium.
Na zijn breuk met Guns N Roses maakte Slash platen met Slash's Snakepit, Velvet Revolver en sinds 2008 onder zijn eigen naam. Drie platen verschenen sindsdien, waarvan de laatste twee met Myles Kennedy en dezelfde bandleden die er vandaag ook bij zijn. In oudje 'Nighttrain' (van debuutplaat Appetite For Destruction uit 1987) blijkt Myles qua klankkleur alvast prettig af te steken bij Axl, hij kan schreeuwen en krijsen als het moet, maar is in alles (techniek, bereik) de betere zanger. Grappig hoe het lijkt alsof hij in GnR-songs wat meer naar de hoge piepstem van Axl toekruipt.

Het nummer: 'Sweet Child O' Mine', het nummer dat er op Appetite For Destruction (ook tekstueel) al bovenuit stak. Axl Rose haalde de tekst uit een gedicht dat hij schreef voor zijn vriendin, Slash kwam met de riff en vond het destijds naar verluidt het ergste Guns N Roses-nummer. In Landgraaf is het de song die het beste overkomt en het meest bij het publiek teweegbrengt. Vanaf het eerste gitaarloopje tot de laatste noten reageert Pinkpop euforisch.
Ook opmerkelijk: Slash loopt al even op die dubbele gitaar te spelen als duidelijk wordt waarom: hij perst er in 'Anastasia' een soort Spaanse gitaarsolo uit. Die zagen we niet aankomen!
Het moment: Als het nummer vervolgens is afgelopen, pakt hij weer een normale gitaar, stapt op de verhoging (stapt misschien wel voor het eerst bewust in de spotlights) en zet de riff van 'Sweet Child O' Mine' in. Prachtig hoe meteen het gejuich en kippenvel over het veld rollen.

Het publiek: De mensen hebben er duidelijk zin in, zeker in die GnR-songs, maar ze klappen ook op het nieuwere 'World On Fire' tot voorbij de geluidstent mee. We zien veel oude rockers (ahum), en mannen in Guns N Roses- en Slash-shirts. En waarom ook niet? De man zelf gaat ook nog in dezelfde leren broek en houthakkersblouse op het podium staan. Het veld staat geramd en de mensen in het centrale deel gaan wel uit de plaat. Slash en co. maken het uur net niet vol en ze zetten 'Paradise City' even te laat in: de grote Muse-uittocht is net begonnen.

Het oordeel: De helft van de songs op de setlist van Pinkpop 2010 komen vandaag weer aan bod en ze (de Guns N Roses covers en die ene van Velvet Revolver) staan weer garant voor het sterkste deel van de set. Hoewel het fijn is dat het allemaal een stuk harmonieuzer is op het podium, dat de show op de geplande tijd begint, dat Myles Kennedy een geweldige zanger en Slash een formidabele gitarist is, is de conclusie dat het qua memorabele songwriting vooralsnog mijlen bij het Axl-tijdperk achterblijft. Er zit veel vakmanschap, muziek en warmte in deze band, maar wat van het GnR-gif zou evenmin misstaan. Heb je de show met pijn in je hart gemist of kun je er geen genoeg van krijgen? Dat komt mooi uit: Slash heeft net het dubbelalbum Live At The Roxy (25-9-14) uitgebracht.
Bron:
VPRO 13 juni 2015 door Ingmar Griffioen / Video: Slash Mob


Elbow
De show: Iedere Nederlandse festivalbaas die Elbow programmeerde de afgelopen jaren wist een ding zeker: succes verzekerd. Maar de liefde lijkt een beetje bekoeld: bij het Elbow-optreden op de Mainstage van Pinkpop vrijdagavond wilde de vonk naar het publiek maar niet overslaan. Dat lag niet eens aan frontman Guy Garvey en zijn band: de liedjes zijn nog net zo goed als een paar jaar geleden en ze worden nog net zo mooi uitgevoerd. Maar we weten inmiddels dat we worden geacht mee te wuiven bij One Day Like This en Lippy Kids en dat het sympathieke jongens zijn - het is alleen een beetje uitgewerkt allemaal.

Hoogtepunt: Nee, we zeggen het niet graag: maar het hoogtepunt van Elbow op Pinkpop was het moment dat Guy Garvey 'Grounds For Divorce', het laatste nummer van de set, aankondigde. Na de scheiding was er vooral opluchting.
Eindcijfer: 6
Bron: Metro 12 juni 2015 door Mario Wisse / foto: Alex Vanhee


Pop Evil
/ Video:
marcus C


Above & Beyond
Above & Beyond maakt het makkelijk
Progressive trance-act Above & Beyond draait al mee sinds 2000, en boert al die tijd flink goed met hun remixes en vocale trance tracks. Hoewel trance inmiddels wel over het hoogtepunt van haar populariteit heen is, weet Above & Beyond vandaag als eerste de hele tent los te krijgen. Ze maken het niet al te moeilijk met lompe crowdpleasers, vette beats en poppy melodieën.
Het nummer: De mannen van Above & Beyond kennen hun klassiekers. Als tweede track zetten ze Faithless in, wellicht de koning onder de Pinkpop-dance acts, en het gaat erin als zoete koek. Het grootste enthousiasme kweken ze nadat de aankondiging 'And now for something Dutch...' op het scherm verschijnt, en ze het publiek trakteren op de Tiësto remix van Delerium's Silence. Ook onder het overwegend jonge publiek kan deze gouwe ouwe rekenen op een enthousiaste ontvangst.

Het moment: Tijdens het euforische 'Blue Sky Action', afkomstig van het laatste album We Are All We Need, gaat Jono Grant op zoek in het publiek. Hij haalt een uitgelaten blondine het podium op, die voor heel even haar superstar DJ-dromen mag uitleven: na een korte break mag zij de track weer instarten. Ze springt op en neer met de armen wijd à la Tiësto.
Ook opmerkelijk: Voor een act die niet tegen het publiek kan praten, komt Above & Beyond erg sympathiek over. Ze communiceren door middel van live getypte teksten op het scherm achter zich, en die teksten zijn behoorlijk sentimenteel: 'If you love someone, tell them today,' zo luiden de wijze woorden, en ook 'Never forget those who love you back'. Een beetje melodramatisch is het wel, maar mede dankzij de tikfoutjes die er af en toe tussendoor glippen krijg je wel het idee dat ze het oprecht menen?

Het publiek: Al bij de eerste track 'We Are All We Need' wordt duidelijk dat dit is wat deze natte, bedompte eerste Pinkpopdag nodig had. Van voor tot achter gaan de handjes in de lucht, er wordt gefloten, geklapt en enthousiast 'Heeeeee, hoooo!' geroepen. De hele dag zijn de Pinkpopbezoekers wat stroef gebleven, maar nu gaan ze er vol voor. Above & Beyond bewijst andermaal dat Pinkpop wél op dance zit te wachten.
Het oordeel: 'Life is made of small moments like these,' lezen we op het scherm. Eigenlijk is deze set van Above & Beyond ook een aaneenschakeling van momenten. Steeds wordt er weer een euforisch feestje gevierd als er na een halve minuut aanloop weer zo'n beukbeat wordt gedropt. Een beetje plat is het wel, maar het werkt als een tierelier. Above & Beyond maakt het nooit ingewikkeld en wordt nergens virtuoos, maar brengt wel aangenaam de beuk erin.
Bron:
VPRO door Cécile van Wijnsberge / Video: Maykel Schoonus


DJ'S Waxfriend & Prime ft Jebroer en Adje

Muse
Muse heeft vrijdagavond met veel muzikaal spektakel de eerste dag van de 46e Pinkpop afgesloten.
Het Britse trio profiteerde ook als eerste van de ruimere vergunning die het popfestival in Landgraaf dit jaar wist los te peuteren. Vier minuten voor middernacht ging de stekker eruit. Voor het eerst mogen de headliners op het hoofdpodium doorspelen tot 00.00 uur. Een uurtje later dan eerdere jaren.

De Pinkpopbezoekers waren vrijdagavond massaal aanwezig op het veld voor het hoofdpodium om de rockers van Muse te zien en horen spelen. Frontman Matthew Bellamy was ermee in zijn nopjes. "A shitload of people out there. Fucking hell!" Daarna probeerde hij het ook nog even in het Nederlands. "Jullie zijn te gek!" Na de bijna twee uur durende show van Muse kwam festivalbaas Jan Smeets nog even het podium op om toch echt iedereen richting huis of tent te bewegen.

De vrijdag was de enige niet-uitverkochte festivaldag dit jaar. De weekendkaarten en dagtickets voor zaterdag en zondag waren allemaal vooraf al verkocht. Op de festivalweide waren vrijdag volgens Smeets 55.000 mensen aanwezig. Daarvan blijven er 38.000 het hele weekend.
Bron:
nu.nl / Video: Tim Goosen


Muse maakt op Pinkpop hoge verwachting meer dan waar
Een optreden onder druk werd het plotseling. Met het bericht dat de Foo Fighters zondag wellicht hun optreden op Pinkpop moeten afzeggen vanwege de podiumvalpartij van Dave Grohl, moest Muse zijn plek als headliner ineens dubbel waarmaken.

Voor de liefhebbers van spierballenrock van stadionformaat kon het zomaar de eerste én laatste kans zijn tijdens deze 46e Pinkpop-editie. Muse moest dus presteren onder hoogspanning. En dat lukte de band, die van z'n concerten het liefst zo megalomaan mogelijke showstukken maakt. Op de dag dat het zevende album van de groep op 1 binnenkwam in de Nederlandse albumlijst toonde de Britse groep zich een waardige afsluiter van een vrij tamme eerste Pinkpopdag. Met de classic rock van Faith No More en Guns n' Roses-gitarist Slash greep Pinkpop wel erg diep terug op vervlogen tijden, maar Muse bewees vervolgens hoe eigentijds spektakelrock nog steeds kan zijn.

Muzikaal en energiek Natuurlijk: soms vraag je je af of Muse zonder oogverblindende lichtshow, bovenmaatse ballonnen of - in het verleden - bewegende pilaren ook een goed bandje is. Het antwoord kan niet anders dan ja zijn, gezien het indrukwekkende geluid dat het trio voortbrengt. Zanger Matthew Bellamy is eerder een verstrooide professor dan een macho frontman, maar hij is ongekend muzikaal én energiek. Tel daarbij een steeds verder in diepte groeiend repertoire - ook de nummers van het nieuwe Drones kleuren met gemak bij bewezen hits als Uprising en Super Massive Black Hole - en je hebt een eredivisieband die de ongekende som geld die Pinkpop betaalde simpelweg waard bleek.
Bron: AD.nl 13 juni 2015 door Stefan Raatgever